Αλέξανδρος Αινιάν - Ο πρωτοπόρος δημιουργός χορωδιακών συνόλων

Ο μάγος της αρμονίας

 

Πρόλογος

    Το όνομα Αινιάν παραπέμπει αμέσως στην ιστορική οικογένεια από την Υπάτη. Με καταγωγή από τη Φθιώτιδα, κάτω από δύσκολη προσωπική διαδρομή ο Αλέξανδρος Αινιάν ανέδειξε και επέβαλε στην Ελλάδα τα ποιοτικά χορωδιακά σύνολα, κερδίζοντας άξια τον τίτλο του μάγου της αρμονίας.

    Στην παρούσα γραφή θα δοθεί η διαδρομή του και το έργο του, με όσο γίνεται σύντομο αλλά και περιεκτικό τρόπο.

Κωνσταντίνος Αθ. Μπαλωμένος

 

 1.   Καταγωγή – Παιδικά χρόνια

   Από τη δυτική Φθιώτιδα και συγκεκριμένα από το ορεινό χωριό Μαυρίλο προέρχεται η καταγωγή του. Παππούς του ήταν ο γιατρός Χαράλαμπος Δεδούσης, που είχε διατελέσει και δήμαρχος Τυμφρηστού[1].  Η μητέρα του Δέσπω, προερχόταν από το ιστορικό γένος των Αινιάνων, κόρη του παπα-Ζαχαρία Αινιάν, από την Υπάτη. 

    Πατέρας του Αλεξάνδρου ήταν ο Θρασύβουλος Δεδούσης-Αινιάν, από  την Μεγάλη Κάψη Φθιώτιδας. Ήταν αξιωματικός του ελλην. στρατού, γνωστός για τη μόρφωσή του και τις επιδόσεις του στην ξιφομαχία[2]. Το όνομα της μητέρας του ήταν Ελένη, με άγνωστο προς το παρόν το επώνυμο. Έτσι το πραγματικό του επώνυμο ήταν Δεδούσης. Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου, 1907, στην Αθήνα και ήταν μοναχογιός.

   Από νωρίς εκδήλωσε τις δημιουργικές και καλλιτεχνικές του τάσεις και ανησυχίες, αλλά το οικογενειακό του περιβάλλον ήταν αντίθετο. Τόσο ο πατέρας του, όσο και ο θείος του Αχιλλέας, που ήταν στρατιωτικοί ήθελαν να επιβάλουν ανάλογη καριέρα στον μικρό Αλέξανδρο, ο οποίος είχε εκδηλώσει τα μουσικά του ενδιαφέροντα, επιλέγοντας το βιολί ως όργανο. Η αρνητική στάση των ανδρών συγγενών του κορυφώθηκε από το θείο του, ο οποίος έσπασε το βιολί που μελετούσε, σημαδεύοντας την ευαίσθητη παιδική του ψυχή. Αργότερα, τον υποχρέωσαν να εγγραφεί σε Στρατιωτική Σχολή, από την οποία όμως σύντομα δραπέτευσε.

 

2.   Μουσικές σπουδές

    Η μητέρα του Ελένη βλέποντας την αγάπη και την επιμονή που είχε ο γιος της για την μουσική, από την ηλικία των 16 ετών, τον έγραψε στο Ελληνικό Ωδείο Αθηνών. Την περίοδο εκείνη σημαντικά ονόματα του Ωδείου ήταν : ο Μάριος Βάρβογλης, καθηγητής από το 1920 στο Ωδείο, συνθέτης, ένας από τους δημιουργούς της σύγχρονης νεοελληνικής μουσικής σκηνής και ο Πάνος Γλυκοφρύδης, συνθέτης και διευθυντής χορωδίας, με τις πολυφωνικές εκκλησιαστικές μουσικές του συνθέσεις. Αυτοί ήταν οι δάσκαλοι του Αλεξάνδρου Δεδούση-Αινιάνα, για τις σπουδές πιάνου και ανώτερων θεωρητικών. Η ανήσυχη όμως φύση του, ο ιδιόμορφος απαιτητικός χαρακτήρας του και οι ακραίες απαιτήσεις κάποιων από τους δασκάλους του Ωδείου, τον έφεραν σε σύγκρουση με το σύστημα του Ωδείου, ώστε το 1931 να εγκαταλείψει τις σπουδές του. Πάντως το 1931 πήρε πτυχίο Ωδικής. Μετά έγινε μαθητής του  Φιλοκτήτη Οικονομίδη, μουσικοπαιδαγωγού, βιολιστή και διευθυντή ορχήστρας, ο οποίος από το 1921  είχε ιδρύσει τη Χορωδία Αθηνών.

    Η σκληρή στάση του θείου του στα νεότερα χρόνια του, τον οδήγησαν να αλλάξει το οικογενειακό επώνυμο Δεδούσης. Με την σύμφωνη άδεια του συγγενή του Ιωάννη Κ. Μαζαράκη-Αινιάν[3], πρόσθεσε κι αυτός στο επώνυμό του το Αινιάν, που προερχόταν από το σόι της γιαγιάς του Δέσπως Αινιάν. Έτσι στη συνέχεια, αυτό επικράτησε και αναφερόταν πλέον ως Αλέξανδρος Αινιάν.

   Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’30 ο Αλέξανδρος Αινιάν αποσύρθηκε στο σπίτι του, με διαρκή μελέτη των θεωρητικών μαθημάτων, βελτιώνοντας το σύστημα εκπαίδευσης του Ωδείου, που - κατά την άποψή του - παρουσίαζε κενά και ελλείψεις. Έτσι, δημιούργησε έναν δικό του πρωτότυπο σύστημα διδασκαλίας της μουσικής, που το ονόμασε “Σχολή Αινιάν”. Αυτό κάλυπτε όλα τα μουσικά αντικείμενα και τεχνικές, όπως σολφέζ, κλίμακες, συγχορδίες, αρμονία και αντίστιξη. Από το 1933 απέκτησε Δίπλωμα μουσικής και - μετά από εξετάσεις στο υπουργείο Παιδείας - ονομάστηκε καθηγητής Μουσικής.

   Όπως έγραψε η Νατάσα Παπαστάθη, η σχολή Αινιάν στηριζόταν στην  καλλιέργεια της μουσικότητας[4] μέσα από την εμπειρία των μαθητών. Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων πολλές φορές οι μαθητές άλλαζαν τους ρόλους μεταξύ τους για να μπορούν να αποκτούν περισσότερες γνώσεις και βιώματα, αλλά και να έχουν πιο σφαιρική εικόνα του μαθήματος. Επιπλέον, είχε εμπλουτίσει το εκπαιδευτικό του σύστημα με χορωδιακά, ορχηστρικά, φωνητικά και εκκλησιαστικά έργα. Είχε προσθέσει και άλλες θεωρητικές τεχνικές, πρωτοποριακές για την εποχή του, όπως τζαζ, αρμονία και ενορχήστρωση.

   Το σύστημα διδασκαλίας της Σχολής Αινιάν το δίδαξε για πολλά χρόνια στο Μουσικό Γυμνάσιο Παλλήνης, η Λιλή Τσιτριμπίνη, καθηγήτρια μουσικής. Στους μαθητές του Αινιάνα μπορούμε να  αναφέρουμε μερικά ονόματα : Μηνάς Αλεξιάδης, Γιώργος Κακίτσης, Λευτέρης Μπινιάρης, Θύμιος Τζοβανάκης, Γιώργος Χουλιάρας, κ.ά.

   Για μια δεκαετία, μέχρι το 1938, δίδαξε μουσική και στα σχολεία (Γυμνάσια): “Ένωσις Παρθεναγωγείων”, “Λύκειον ο Ελληνισμός” και  στο Διδασκαλείο Ελληνικής Χορωδίας Π. Γλυκοφρύδη.

   Πριν από την σχολή Αινιάν, ο Αλέξανδρος είχε δημιουργήσει την “Εργατική χορωδία Πειραιώς” από εργάτες της γειτονιάς του και τη “Στρατιωτική χορωδία[5]”.

 

3.   Δημιουργία παιδικών χορωδιών

   Με την οικονομική  βοήθεια ιδιωτών και έδρα τον Πειραιά, το 1937 δημιουργήθηκε το καλλιτεχνικό σωματείο “Παιδική Χορωδία της Ελλάδος” και το 1938 ανέλαβε τη διεύθυνση των Σχολών του σωματείου αυτού. Ήταν η πρώτη παιδική χορωδία στην Ελλάδα, στην οποία συμμετείχαν 80-100 παιδιά, με  ηλικίες 7-14 ετών. Ο Αινιάν έκανε μ’ αυτήν 15 εμφανίσεις, μέχρι και το έτος 1941.

Αλέξανδρος Αινιάν

   Στην Κατοχή δημιούργησε στην Αθήνα, τη «Χορωδία Αινιάν», μια εικοσαμελή ομάδα παιδιών, όπως και την κατοπινή γυναικεία Ορχήστρα πνευστών «Αινιάν Τζαζ», η οποία από το 1943 μέχρι το έτος 1947, έκανε 460 εμφανίσεις. Μάλιστα με την ορχήστρα πνευστών έκανε και περιοδεία στη Μέση Ανατολή δίνοντας συναυλίες, όπου έπαιζαν τζαζ.

   Επιπλέον στα χρόνια της Κατοχής ανέλαβε τη δωρεάν εκπαίδευση 25 καλύτερων μαθητών του, οι οποίοι διέμεναν και έτρωγαν στην οικία του για 4 χρόνια και με δικά του έξοδα (από την πατρική περιουσία). Επίσης καθένας μαθητής πήρε ένα πνευστό όργανο. Συνολικά διέθεσε 280.000 δρχ.

   Την περίοδο 1947-1950 ο Αινιάν πήγε στο Παρίσι όπου εργάστηκε ως ενορχηστρωτής σε μουσικό εκδοτικό οίκο. Παράλληλα πήγε σε μουσικές σχολές του Παρισιού και στο Κονσερβατουάρ[6].

   Από το 1953 στην Ελλάδα εμφανίστηκε επανειλημμένα σε πολλές εκπομπές στο ραδιόφωνο, με την «Εκκλησιαστική Χορωδία», αλλά και με την ανδρική «Χορωδία Αινιάν». Παράλληλα εργάσθηκε ως ενορχηστρωτής και διευθυντής ορχήστρας στην ελληνική ραδιοφωνία.

  

4.   Δημιουργία χορωδιών και Σχολής στη Λαμία – Βράβευση

   Το 1959 προσκλήθηκε από τον δημιουργικό Δήμαρχο Λαμιέων Ιωάννη Παπασιόπουλο (1904-1967) και το 1960, ίδρυσε τη «Δημοτική Χορωδία Λαμίας», καθώς και τη μοναδική στην Ελλάδα μουσική σχολή με οικοτροφείο και με δωρεάν φοίτηση, για καλλίφωνα παιδιά φτωχών οικογενειών από διάφορα μέρη.

   Ερχόμενος στη Λαμία ο Αινιάν για τη δημιουργία της Παιδικής Χορωδίας έπρεπε να αρχίσει από το μηδέν, για να βρει τα πρόσωπα με τα κατάλληλα φωνητικά προσόντα. Περιδιάβηκε τα χωριά της Φθιώτιδας για το σκοπό αυτό, παράλληλα με την πόλη και άκουσε φωνές παιδιών. Δεν ήταν ζητούμενο αν ήταν αγροτόπαιδα και κατείχαν τα στοιχειώδη γράμματα από μονοτάξιο ορεινό δημοτικό σχολείο ή ήταν παιδιά αστών, που διέθεταν ευρύτερη παιδεία. Τελικά επέλεξε 33 συνολικά άτομα, που είχαν φωνητικά χαρίσματα. Αρκετά απ’ αυτά δεν ήξεραν το ταλέντο τους και ίσως μόνον οι ρεματιές και τα φαράγγια να είχαν πριν ακούσει τη φωνή τους.

Η πρώτη στέγη του Δημοτικού Ωδείου Λαμίας (1938)

   Έτσι στο Ωδείο της Λαμίας συγκεντρώθηκαν[7] ο 12χρονος Μήτσος από τη Λευκάδα της Σπερχειάδας και η Ντιντί Ανδρεάδη, μια κοπελίτσα με προσεγμένη αλογοουρά, που οι αστοί γονείς της - με ευρύ πνεύμα - ήθελαν να σπουδάσει μουσική, όχι σαν συμπλήρωμα μιας καλής ανατροφής, αλλά γιατί πίστευαν ότι το παιδί τους είχε τις δυνατότητες και έπρεπε να δοθεί ολοκληρωτικά στην τέχνη.

   Το κτήριο όπου στεγαζόταν το Ωδείο Λαμίας, ήταν ένα χαρακτηριστικό δίπατο σπίτι της ελληνικής επαρχίας. Είχε δωμάτια αραδιασμένα το ένα πίσω από το άλλο χωρίς να επικοινωνούν μεταξύ τους, με πόρτα προς την αυλή, στο ισόγειο και προς το χαγιάτι επάνω. Κι όμως έγινε ένας ναός της ελληνικής μουσικής.

    Ο Βασίλης Τρίγκας, με την έντονη ρουμελιώτικη προφορά του είπε:  

- “Εγώ, πήγαινα στα γίδια, ώσπου ήρθε και με βρήκε ο κυρ δάσκαλος και μ’ έφερε εδώ”.

   Τα τζάμια του δωματίου έτριξαν όταν τραγούδησε αργότερα, με νοσταλγία για τις βουνοκορφές όπου τριγύριζε με το κοπάδι του: Ιτιά, ιτιά μέσα στο ρέμα, δεν είναι ψέμα, ιτιά-ιτιά δεν σε ξεχνώ.

   Ο Βασίλης και οι φίλοι του δεν ήξεραν γράμματα όταν ήλθαν στο Ωδείο. Για γενικότερη μόρφωση δεν γινόταν λόγος. Τα τσακίσματα που έκανε η φωνή τους βασίζονται σε τρεις, το πολύ νότες. Έπρεπε να μάθουν πρώτα το ντο-ρε-μι, αντί της αλφαβήτα. Θα ακολουθούσε η έννοια της μουσικής, οι γενικότερες γνώσεις και μακάρι μια ξένη γλώσσα. Τότε, όταν γι’ αυτά τα παιδιά η μουσική θα αποτελούσε γνώση και όχι μόνο ένστικτο, θα έπρεπε να μάθουν ένα μουσικό όργανο.

   Το πρόγραμμα της σχολής όπου σπούδαζαν βρισκόταν σε ένα από τα τραγούδια με το οποίο έκαναν την εμφάνισή τους, που έλεγε :

«χορωδία θα πει πειθαρχία / μια φωνή, μια μουσική αρμονία…».

   Τα παιδιά αυτά δούλευαν σκληρά, από τις 8 το πρωί ως τις 10 το βράδυ, σε ένα μεγάλο ασβεστωμένο δωμάτιο, που το στόλιζαν μόνον ο σανιδένιος πάγκος, μια σόμπα, ένα πιάνο και ένας πίνακας όπου η κιμωλία δεν έγραφε γράμματα, αλλά νότες.

   Τα αποτελέσματα φάνηκαν σε σύντομο χρόνο. Με την εντατική διδασκαλία Αινιάν, τα 33 οικότροφα παιδιά του Ωδείου Λαμίας αποτέλεσαν ένα άρτιο μουσικό συγκρότημα. Στα εγκαίνια του Χειμερινού Δημοτικού Θεάτρου Λαμίας (3-12-1961) εκτέλεσαν τρία τραγούδια (του Σούμπερτ, του Αινιάν και ένα δημοτικό) με δεξιοτεχνία χορωδίας μεγάλης κλάσεως.

   Ο σκοπός, όπως έλεγε ο Αλ. Αινιάν, ήταν : “Ο κλαρινετίστας που θα βγει από εδώ, να είναι πνευματικά άρτιος. Έτσι δεν θα τον φάει το καμπαρέ, αλλά θα υπηρετήσει την τέχνη”.

   Μετά την Παιδική Χορωδία και με το ίδιο έμψυχο υλικό που διέθετε η σχολή,  ο καλλιτεχνικός δημιουργός του Ωδείου ετοίμασε μια παιδική ορχήστρα εγχόρδων. Όπως έλεγε τότε αποφασιστικά :

«Να είσθε βέβαιοι ότι σε τέσσερα χρόνια, αυτή η ορχήστρα θα πάει, θα παίξει και θα χειροκροτηθεί στην Βιέννη»!

   Με τη νεοσύστατη “παιδική χορωδία Λαμίας” (είχε μόνον 1 έτος), η οποία δημιουργήθηκε με παιδιά απ’ όλη την Ελλάδα και χωρίς μουσική θεωρητική κατάρτιση, κέρδισε τη 2η θέση στον παγκόσμιο διαγωνισμό χορωδιών στο Arezzo της Ιταλίας το 1960. "Τα μικρά τσοπανόπουλα, όπως τα έλεγαν χαριτολογώντας, το 1960 πήραν το δεύτερο βραβείο σε διεθνή διαγωνισμό παιδικής χορωδίας που έγινε στην Ιταλία".

 

Η Χορωδία Λαμίας (Arezzo Ιταλίας, 1960)

   Το 1960 ιδρύθηκε στη Λαμία η Σχολή “Μουσικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης”, με εγκρίσεις από τη Νομαρχία και το ΥΠΕΠΘ, η οποία απέκτησε τη δυνατότητα να παρέχει και Δίπλωμα. Η δημοτική αρχή, υλοποιώντας σχετική πρότασή του, δημιούργησε στη Λαμία οικοτροφείο με σκοπό τη φιλοξενία ταλαντούχων παιδιών (που κατάγονταν από τόπους εκτός της Λαμίας) και τη μουσική τους εκπαίδευση, δημιουργώντας έτσι ένα πρότυπο μουσικό σχολείο. Στη συνέχεια ο Αινιάν δημιούργησε την ορχήστρα πνευστών, η οποία αποτελούσε ένα ορχηστρικό και χορωδιακό σύνολο. Με αυτό έδωσε συναυλίες στη Λαμία και στην Αθήνα. Στα εγκαίνια του νέου Χειμερινού Δημοτικού Θεάτρου Λαμίας (3 Δεκεμβρίου 1961) απέδωσαν τρία τραγούδια (του Σούμπερτ, του Αινιάν και ένα δημοτικό) με δεξιοτεχνία χορωδίας μεγάλης κλάσεως!

   Ο Αινιάν δημιούργησε μόνος του το χορωδιακό και ορχηστρικό συγκρότημα στη Λαμία, με ελάχιστους πόρους και βοήθεια. Δίδασκε 12 ώρες την ημέρα. Κατασκεύασε αίθουσα για πρόβες με θρανία και έπιπλα. Έγραψε 50 τραγούδια για χορωδία και ενορχήστρωσε έργα άλλων. Παράλληλα υπέβαλε μελέτη 16 σελίδων για την οργάνωση το Ωδείου προς τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου Λαμίας. Επιθυμία του ήταν να συνεχίσει το έργο του αναδεικνύοντας σε πρωτότυπη (και πρωτοπόρα) τη σχολή “Μουσικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης” της Λαμίας.

Δημοσίευμα (από την εμφάνιση στο Ακροπόλ)

    Σε εκδήλωση που οργανώθηκε από το Πατριωτικόν Ίδρυμα, στο αρχαίο Θέατρο Δελφών, η Δημοτική Χορωδία Λαμίας προσέφερε μοναδική ψυχαγωγία σε διεθνές κοινό από 200 ξένους αντιπροσώπους κρατών. Επίσης έγιναν εμφανίσεις σε Άργος, Τρίπολη, Αγρίνιο και με θρίαμβο στο Φεστιβάλ Αθηνών.

    Στις 20 Απριλίου 1964 εμφανίστηκε με τη «Συμφωνική Ορχήστρα Πνευστών και Χορωδίας» του Δημοτικού Ωδείου Λαμίας στο ιστορικό Θέατρο “Ακροπόλ” της Αθήνας, με εξαιρετικές κριτικές. Παρατίθεται αντιπροσωπευτικό απόσπασμα εφημερίδας για την εκδήλωση αυτή. Ευμενείς κριτικές (ενδεικτικά) έγιναν από τους :

Ø  Μάριο Βάρβογλη : “Πουθενά στον κόσμο δεν είναι δυνατόν τοιούτον επίτευγμα”.

Ø  Δ. Παρίδη, Δ/ντή Κρατικής Ορχήστρας, που είπε στο Ακροπόλ: “Αύτη είναι Εθνική προσφορά”.

   Δυστυχώς για τη Λαμία και τις μουσικές πρωτοβουλίες του μαέστρου, ο δήμαρχος Ιωάν. Παπασιόπουλος μετά από παρασκηνιακές πολιτικές ζυμώσεις και “υπόγειο πόλεμο”[8] που υπέστη, έχασε[9] τις δημοτικές εκλογές στις 5 Ιουλίου 1964, η δε νέα δημοτική αρχή ήταν αρνητική στο έργο αυτό! Ο μαέστρος, σε εξώδικο, που αναγκάστηκε να στείλει στις 14 Δεκεμβρίου 1964, ανέφερε την πολεμική που δέχτηκε, την απουσία στήριξης, μέχρι και συκοφαντίες για το άτομό του και το έργο του. Με πικρία υπέβαλε αναγκαστικά την παραίτησή του.

 

5.   Μετακίνηση και έργο του στον Πειραιά

   Από το 1964-65 ο Αλέξανδρος Αινιάν μετέφερε τη μουσική δραστηριότητά του στον Πειραιά, όπου ίδρυσε τη «Δημοτική Χορωδία Πειραιώς». Το μουσικό σύνολο, με πρωτοβουλία των μελών του, από το 1966 εμφανιζόταν ως ανεξάρτητος οργανισμός, με το όνομα  «Αρμονία Αινιάν». Οι κριτικές από τις συναυλίες ήταν εξαιρετικές, ο δε αρχιμουσικός Μάριος Βάρβογλης με ανοιχτή επιστολή μέσω του τύπου, προς τον τότε πρωθυπουργό Γεώρ. Παπανδρέου συνέστησε την καθιέρωση του συστήματος Αινιάν στη μουσική εκπαίδευση. Το 1967 το εγχείρημα έπαψε, αλλά οι μαθητές του Αινιάνα είχαν επαρκή κατάρτιση και εμπειρία, ώστε να εργάζονται πλέον ως μουσικοί.

   Με τον Αλέξ. Αινιάνα ως μαέστρο, σώζονται κάποια στιγμιότυπα στην ταινία του Ορέστη Λάσκου «Μπετόβεν και μπουζούκι» (του 1965).

 

6.   Καθηγητής στο Ωδείο Αθηνών – Συγγραφή βιβλίων – Το τέλος

Εξώφυλλο του βιβλίου

    Κατά τη διετία 1968-1969 ήταν διευθυντής του Ωδείου “Ορφείον” Αθηνών. Επιπλέον ήταν ο ιδρυτής του μη κερδοσκοπικού οργανισμού “Αρμονία Αινιάν” και από το 1977 έγινε επανίδρυση της νέας ομώνυμης μικτής χορωδίας.

   Το 1981 ο Αινιάν έδωσε την τελευταία συναυλία του με παλιούς και νέους μαθητές στο ΡΙΑΛΤΟ[10], στα πλαίσια της “Έκφρασης ’81”. Παράλληλα στη διετία 1981 και 1982 κατέγραψε σημαντικά βιβλία θεωρητικών μαθημάτων μουσικής (Φυσιολογία της μουσικής ποιότητος, Διδασκαλία μουσικής, Τρίφωνη & Τετράφωνη Αρμονία).

   Απεβίωσε στις 20 Φεβρουαρίου 1983, σε ηλικία 76 ετών. Η επιθυμία του να δει το σύστημά του σε εφαρμογή στα ελληνικά σχολεία δεν εκπληρώθηκε. Η ταφή του έγινε στο Κοιμητήριο Ζωγράφου. Το σημαντικό αρχείο του βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη του Μεγάρου “Λίλιαν Βουδούρη” από το έτος 2014. Το έργο του περιλαμβάνει : ορχηστρικά, φωνητικά, χορωδιακά, εκκλησιαστικά, θεωρητικά, σκηνική μουσική, κ.ά.

 

Επίλογος

Αφίσα του Φεστιβάλ (Κερατσίνι)

   Η μουσική διαδρομή του είναι ξεχωριστή, αλλά – όπως πάντα - παρουσίασε τις δυσκολίες της πρωτοπορίας του. Η Φθιώτιδα τιμήθηκε με την καταγωγή του, αλλά περισσότερο η Λαμία, με τα χορωδιακά σύνολα που δημιούργησε ο Αινιάν. Απόδειξη είναι η 2η Θέση που κέρδισε στον παγκόσμιο διαγωνισμό χορωδιών στο Arezzo της Ιταλίας το 1960, με την παιδική χορωδία Λαμίας, αλλά και οι μαθητές που άφησε ο Αινιάν.

   Με μαέστρο το Λαμιώτη Θύμιο Τζοβανάκη, μαθητή του Αλεξ. Αινιάνα, από το Χορωδιακό Εργαστήρι Λαμίας, στα έτη 2017 και 2018 οργανώθηκαν αντίστοιχα στη Λαμία το 1ο και το 2ο «Χορωδιακό φεστιβάλ Αλέξανδρος Αινιάν».

    Στις 10 και 11 Μαΐου 2025 οργανώθηκε στο Κερατσίνι το 1ο Χορωδιακό Φεστιβάλ Αλέξανδρος Αινιάν (παρατίθεται σχετική αφίσα).

   Είναι προφανές ότι έχουν πληθύνει τα χορωδιακά σύνολα στη χώρα μας και η πρωτοπορία Αινιάν απέδωσε καρπούς. Μεγάλη κι επαινετή η προσφορά του στη διάδοση της ποιοτικής χορωδιακής μουσικής.

 

--------------------

 

Βιβλιογραφία-Αναφορές-Ιστοσελίδες 

1.    Βιογραφικό Αλέξανδρου Αινιάν από τον Ιωάννη Γκάνο.

2.    Χειρόγραφο βιογραφικό από τη Λιλή Τριτριμπίνη.

3.    Ιστοσελίδα https://dspace.mmb.org.gr/mmb/handle/123456789/10409

4.    Εξώδικος διαμαρτυρία μετά παραιτήσεως του Αλέξ. Αινιάν προς το Δ.Σ Λαμίας (14 Δεκ. 1964)

5.    Θάνατος αρχιμουσικού Αλ. Αινιάν (Δελτίο Τύπου, 20-2-1983)

6.    Νατάσα Παπαστάθη, Καθηγήτρια μουσικής : “Αλέξανδρος Αινιάν (1908-1983)”, στη διεύθυνση https://trikalaculture.gr/

7.       Μαρίας Ρεζάν : Άρθρο στην εφ. “Ελευθερία” (6 Δεκ. 1961), Αθήνα.

8.    Περικλή Κ. Φύκα :  “Ο Τυμφρηστός που αγαπήσαμε (Το δικό μας χωριό)”, Λαμία.

9.    Βικιπαίδεια

 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 

---

[1] Περικλή Κ. Φύκα :  “Ο Τυμφρηστός που αγαπήσαμε (Το δικό μας χωριό)”,  σελ. 78, όπου γράφει :  “Ο Δήμαρχος Τυμφρηστού Χαρ. Δεδούσης υπογράφει πιστοποιητικό θανάτου ενός πολίτη της περιοχής του.”

[2] Χαραλάμπους Αρ. Παπαγεωργίου : “Στις πλαγιές του Τυμφρηστού”, σελ. 79. 

[3] Μητέρα του ήταν η  ποιήτρια Αγανίκη Γεωργ. Αινιάν (1838-1892), από την Υπάτη.

[4]   Νατάσα Παπαστάθη : “Αλέξανδρος Αινιάν (1908-1983)”, στην ιστοσελίδα  https://trikalaculture.gr

[5] Από Βιογραφικό για τον Αλέξανδρο Αινιάν, της Λιλής Τσιτριμπίνη.

[6] Το Conservatoire national supérieur de musique et de danse de Paris‎‎, γνωστό και ως Ωδείο του Παρισιού, είναι σχολή μουσικής και χορού στο Παρίσι (από το 1795).

[7] από άρθρο της Μαρίας Ρεζάν στην εφ. “Ελευθερία”, 6 Δεκεμβρίου 1961, Αθήνα.

[8] Για τους λόγους αυτούς (από  πικρία για την αγνωμοσύνη) ο Ιωάννης Παπασιόπουλος έφυγε από τη ζωή στις 24 Μαΐου 1967, σε ηλικία μόλις 63 ετών!

[9] Από τον Απόστολο Κουνούπη.

[10] Από θερινός κινηματογράφος του 1934, μετατράπηκε (από το 1965)  στο κλειστό κινηματοθέατρο ΝΕΟ ΡΙΑΛΤΟ. Τώρα είναι εκεί το θέατρο “Αλέκος Αλεξανδράκης”. Βρίσκεται στην οδό Πεντέλης, περιοχή Χολαργού-Παπάγου.