Το τηλεφώνημα από τον αδελφό του Χρήστο χθες το πρωί, δεν ήταν εύκολο να γίνει πιστευτό. Τη νύχτα, ο Γιώργος άφησε την πένα του στο γραφείο οριστικά. Ήξερα την περιπέτεια της υγείας του, που άρχισε το Δεκέμβρη 2024. Μετά την επέμβαση το Νοέμβριο 2025, ακολούθησαν αρκετές χημειοθεραπείες. Σε όλο αυτό το διάστημα παρέμενε μάχιμος, με αδιάλειπτη την έκδοση του εβδομαδιαίου φύλλου της ΣΕΝΤΡΑΣ, αλλά και των ρεπορτάζ σε ΑΠΕ. Περίμενα το αποτέλεσμα της βιοψίας και ήθελα να μάθω, αλλά η εξέλιξη ήταν πιο γρήγορη, που έφερε το μοιραίο. Διατηρώντας το ιδιαίτερο χρώμα στο λόγο του, ο Γιώργος έκανε πικρό χιούμορ και στο τελευταίο του κείμενο, λέγοντας :
“Αγαπητοί φίλοι, άφησα αρκετές ώρες για να το γράψω συνειδητά. Ευχαριστώ όλους που βοήθησαν σε αυτή τη μάχη αλλά και στη ζωή. Πήγαμε να φάμε τον καρκίνο και μας έφαγε. Δώσαμε μια μάχη, επιλέξαμε το καλύτερο, οδηγηθήκαμε σ’ αυτό που δεν θέλαμε. Δίνουμε και τώρα μια διαφορετική μάχη. Δόξα τω Θεώ επιχειρούμε ακόμα”.
Ο Γιώργος γεννήθηκε στις Μεξιάτες το 1957. Γονείς του ήταν ο Νικόλαος και η Χρυσούλα. Ο συνονόματος παππούς του πήγε μετανάστης στην Αμερική και μετά ήταν αγρότης. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές στο Γυμνάσιο, σπούδασε γεωπόνος. Η οικογένεια διέθετε αγροτική γη, αλλά ο κοινωνικός και ερευνητικός του χαρακτήρας τον έστρεψε στη δημοσιογραφία. Η περίοδος της μεταπολίτευσης και κυρίως η δεκαετία του ’80, με αιτήματα για κοινωνικές αλλαγές τον γοήτευσε.
.jpg)
.jpg)