Κωνσταντίνος Έσλιν (1844-1920)

 Ο νομάρχης που έσωσε τη Λαμία το 1897

 Κωνσταντίνου Αθαν. Μπαλωμένου

 

   Από το Βαυαρό φιλέλληνα Ιούλιο Έσσλιν (Julius Hermann Balthasar von Hößlin), που ήταν τραπεζίτης και οικονομικός σύμβουλος του βασιλιά Όθωνα και την Χριστίνα Χατζηαποστόλου (κόρη του Έλληνα προξένου στη Σμύρνη) γεννήθηκαν 3 παιδιά (Αριστείδης[1], Κωνσταντίνος και Φερδινάνδος[2]).

   Ο Κωνσταντίνος σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου εκπόνησε και τη διδακτορική του διατριβή (1866). Μετά συνέχισε τις σπουδές του στο εξωτερικό (Λειψία, Μόναχο, Ζυρίχη και Βρυξέλλες). Διορίστηκε Πρωτοδίκης το 1868 και υπηρέτησε στην Τρίπολη και μετά στον Πύργο Ηλείας. Όμως σύντομα παραιτήθηκε και άσκησε τη δικηγορία πρώτα στην Ερμούπολη Σύρου (τόπος καταγωγής της μητέρας του) και στη συνέχεια στην Αθήνα.

 

   Στην κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη (την περίοδο Απριλίου-Σεπτεμβρίου 1897), ο Κωνσταντίνος Έσλιν διορίστηκε Νομάρχης Φθιώτιδας και Φωκίδας. Στον ελληνοτουρκικό πόλεμο και συγκεκριμένα στη μάχη της Λαμίας στην θέση Ταράτσα, στις 7 Μαΐου 1897, ο Κωνσταντίνος Έσλιν κατόρθωσε με έξυπνη παρέμβαση να εμποδίσει τους Τούρκους να εισβάλουν στην πόλη της Λαμίας. Διαπραγματεύθηκε απ’ ευθείας με τον Οθωμανό αρχιστράτηγο Ετέμ πασά[3], και τον έπεισε να ανακόψει την προέλαση του προς νότο, μέχρι να φτάσει η σχετική ειδοποίηση από την οθωμανική ηγεσία για την υπογραφή της ανακωχής. Έτσι έγινε.

   Η Λαμία, με απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου τον τίμησε δίνοντας το όνομά του σε κεντρικό δρόμο της πόλης, Το όνομά του φέρει επίσης και κεντρικός δρόμος στους Αμπελόκηπους Αθηνών.

   Μετά τον πόλεμο αυτόν, ο Κωνσταντίνος Έσλιν παραιτήθηκε από νομάρχης και επέστρεψε στη δικηγορία. Η πικρία της ήττας και η επιθυμία του να αλλάξει η πολιτική κατάσταση, ήταν οι λόγοι που αποφάσισε να ασχοληθεί με την ενεργό πολιτική. Συγκρότησε ριζοσπαστική πολιτική ομάδα στον άκρατο φιλελευθερισμό (1909).

Κωνσταντίνος Έσλιν

   Το 1910, ο Κωνσταντίνος Έσλιν, στην Α΄ Αναθεωρητική Βουλή εκλέχθηκε ανεξάρτητος βουλευτής Αθηνών. Επίσης την περίοδο από τις 27 Σεπτεμβρίου έως τις 12 Οκτωβρίου 1910 διετέλεσε Πρόεδρος[4] της Βουλής των Ελλήνων. Πρωταγωνίστησε στην αναθεώρηση του Συντάγματος.

   Μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Στεφ. Δραγούμη[5], στις 12 Σεπτεμβρίου 1910, ο βασιλιάς Γεώργιος Α’ τον βολιδοσκόπησε για να αναλάβει[6] το σχηματισμό κυβέρνησης. Τελικά ο βασιλιάς επέλεξε τον Ελευθέριο Βενιζέλο ο οποίος ανέλαβε για πρώτη φορά την πρωθυπουργία της χώρας.

   Μετά τη λήξη της βουλευτικής του θητείας, το 1916, ο Κωνσταντίνος Έσλιν εκλέχτηκε και έγινε ο πρώτος πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας.

   Το 1917, μετά τα δραματικά γεγονότα του Εθνικού Διχασμού (παρέμβαση των δυνάμεων της Αντάντ, βασιλιάς Αλέξανδρος, επιστροφή Βενιζέλου στην Αθήνα, είσοδος της Ελλάδας στον Α’ Π.Π.) οι σύμμαχοι εξορίζουν τον Κωνσταντίνο Έσσλιν [8] μαζί με τους Ιωάννη Μεταξά, Δημήτριο Γούναρη, Βίκτωρα Δούσμανη, Ίωνα Δραγούμη, Σπυρίδωνα Μερκούρη, Γεώργιο Πεσμαζόγλου και Ιωάννη Σαγιά στο Αιάκειο της Κορσικής.

   Θυμίζουμε ότι την περίοδο 18—20 Νοεμβρίου 1916 έγιναν  ένοπλες συγκρούσεις και ακραία έκτροπα γεγονότα, που έμειναν γνωστά με το όνομα “Νοεμβριανά” μεταξύ των φιλομοναρχικών (στρατού και επίστρατων) με τις δυνάμεις της Αντάντ, που είχαν δεκάδες θύματα και άφησαν βαθύ εθνικό τραύμα.

   Το 1917, με τα δραματικά γεγονότα του Εθνικού Διχασμού οι σύμμαχοι εξορίζουν τον Κωνσταντίνο Έσλιν [8] μαζί με τους Ιωάννη Μεταξά, Δημήτριο Γούναρη, Βίκτωρα Δούσμανη, Ίωνα Δραγούμη, Σπυρίδωνα Μερκούρη, Γεώργιο Πεσμαζόγλου, Ιωάννη Σαγιά στο Αιάκειο της Κορσικής.

   Μετά την εξορία, στις 11 Ιουνίου 1919, ο Κωνσταντίνος Έσλιν παραπέμφθηκε σε δίκη από έκτακτο στρατοδικείο και καταδικάστηκε σε θάνατο για συμμετοχή στα Νοεμβριανά, παρότι τότε είχε δημόσια αντιταχθεί στα έκτροπα. Στη συνέχεια η απόφαση ακυρώθηκε.

   Στη διάρκεια της φυλάκισης όμως ο Κωνσταντίνος Έσλιν αρρώστησε βαριά και στις 20 Ιανουαρίου 1920 πέθανε άδοξα στο Δημοτικό Νοσοκομείο “Ελπίς”.

 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 

---

[1] Νυμφεύτηκε την Μαρία Νοταρά, εγγονή του Γεωργίου Καραϊσκάκη.

[2] Στις 24 Οκτωβρίου 1866, σκοτώθηκε στο Βαφέ της Κρήτης όπου πολέμησε ως εθελοντής, σε μάχη κατά των Τούρκων (αγώνας ανεξαρτησίας).

[3] Ο Ετέμ Πασάς (1851-1909) ήταν ο Οθωμανός αρχιστράτηγος του Στρατού της Θεσσαλίας κατά τον ατυχή Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897.

[4] Εκλέχτηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 1910, με 175 ψήφους, ξεπερνώντας τους Κων. Ρακτιβάν (103 ψήφοι) και Α. Μομφεράτο (48 ψήφοι), σε σύνολο 334 ψηφισάντων.

[5] Στη διάρκεια από 18 Ιανουαρίου έως 6 Οκτωβρίου 1910.

[6] Ο Κωνσταντίνος Έσλιν ζήτησε από τον βασιλιά, να του παρεχόταν πλήρης ελευθερία χειρισμών και τότε θα δεχόταν να αναλάβει μια τέτοια πρωτοβουλία, απαίτηση όμως που δεν αποδέχθηκε ο ανώτατος άρχων.