στον ασυμβίβαστο δημοσιογράφο και πολίτη Γιώργο Ν. Παλαμιώτη (εις μνήμην)

 

   Το τηλεφώνημα από τον αδελφό του Χρήστο χθες το πρωί, δεν ήταν εύκολο να γίνει πιστευτό. Τη νύχτα, ο Γιώργος άφησε την πένα του στο γραφείο οριστικά. Ήξερα την περιπέτεια της υγείας του, που άρχισε το Δεκέμβρη 2024. Μετά την επέμβαση το Νοέμβριο 2025, ακολούθησαν αρκετές χημειοθεραπείες. Σε όλο αυτό το διάστημα παρέμενε μάχιμος, με αδιάλειπτη την έκδοση του εβδομαδιαίου φύλλου της ΣΕΝΤΡΑΣ, αλλά και των ρεπορτάζ σε ΑΠΕ. Περίμενα το αποτέλεσμα της βιοψίας και ήθελα να μάθω, αλλά η εξέλιξη ήταν πιο γρήγορη, που έφερε το μοιραίο. Διατηρώντας το ιδιαίτερο χρώμα στο λόγο του, ο Γιώργος έκανε πικρό χιούμορ και στο τελευταίο του κείμενο, λέγοντας :

 “Αγαπητοί φίλοι, άφησα αρκετές ώρες για να το γράψω συνειδητά. Ευχαριστώ όλους που βοήθησαν σε αυτή τη μάχη αλλά και στη ζωή. Πήγαμε να φάμε τον καρκίνο και μας έφαγε. Δώσαμε μια μάχη, επιλέξαμε το καλύτερο, οδηγηθήκαμε σ’ αυτό που δεν θέλαμε. Δίνουμε και τώρα μια διαφορετική μάχη. Δόξα τω Θεώ επιχειρούμε ακόμα”.

    Ο Γιώργος γεννήθηκε στις Μεξιάτες το 1957. Γονείς του ήταν ο Νικόλαος και η Χρυσούλα. Ο συνονόματος παππούς του πήγε μετανάστης στην Αμερική και μετά ήταν αγρότης. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές στο Γυμνάσιο, σπούδασε γεωπόνος. Η οικογένεια διέθετε αγροτική γη, αλλά ο κοινωνικός και ερευνητικός του χαρακτήρας τον έστρεψε στη δημοσιογραφία. Η περίοδος της μεταπολίτευσης και κυρίως η δεκαετία του ’80, με αιτήματα για κοινωνικές αλλαγές τον γοήτευσε.

 

Η τελευταία φωτογραφία μας (19-2-2026)

   Έτσι μετά το 1982 ανέλαβε συντάκτης στην εφ. ΛΑΜΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ, με πολλά ρεπορτάζ, επιμονή στην έρευνα της είδησης και αιχμηρή ενίοτε γραφή. Γνώρισε από κοντά τη δημόσια διοίκηση και παρακολουθούσε τα τοπικά ζητήματα απαιτώντας λύσεις. Είχε αδιαπραγμάτευτες αρχές και αξίες. ‘Ήταν μαχητικός και ασυμβίβαστος και δεν δίσταζε να συγκρουστεί όταν επιβαλλόταν από το δημοσιογραφικό καθήκον. Θα έλεγε κανείς ότι η δημοσιογραφία δεν ήταν μόνο στοιχείο της ταυτότητάς του αλλά και στάση ζωής.

   Παράλληλα, την ίδια δεκαετία του ’80, έγινε ανταποκριτής του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων (ΑΠΕ) και στη συνέχεια κι άλλων μεγάλων ΜΜΕ, όπως ο τηλεοπτικός σταθμός MEGA και η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ». Πέρα από τη δημοσιογραφία, ασχολήθηκε και με τα κοινά, έχοντας διατελέσει πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Μεξιατών, τόπου καταγωγής του, με τον οποίο διατηρούσε πάντα στενούς δεσμούς.

   Ασχολήθηκε πολλά χρόνια με το θέμα του κληροδοτήματος του Ευσταθίου Ξεζώνατου ή Στήβεν Ζόνας (1893-1980), ελληνοαμερικανού από τις Μεξιάτες. Μετά από δικαστικούς αγώνες 8 ετών (την περίοδο 1979-1987) κερδήθηκε το θέμα της μεγάλης κληρονομιάς του προς το χωριό. Από το 1990 άρχισαν να έρχονται χρήματα στις Μεξιάτες από το κληροδότημα αυτό. Από τις αρχές του έτους 2000 ο Γιώργος Παλαμιώτης είχε σημαντική συμβολή, με 20 και πλέον χρόνια στη διοίκηση του κληροδοτήματος. Επιθυμία του Γιώργου, μου είχε πει, ότι ήταν να βρεθούν στοιχεία για τη ζωή του δωρητή, ώστε να αναδειχτεί ο ευεργέτης. Επίσης, μόνιμη σκέψη του ήταν να βρεθεί άξιος διάδοχος στη διοίκηση του κληροδοτήματος, συνεχίζοντας το δικό του έργο. Μέχρι το 2022 είχαν έρθει στο χωριό 2,5 εκατ. € και πλέον για σχολείο, νηπιαγωγείο, εκκλησίες, κλπ.

   Η λειτουργία της δημοτικής ραδιοφωνία της Λαμίας με τίτλο «Πολύχρωμα FM», ήταν ο χώρος όπου ο Γιώργος μεταπήδησε και συνέβαλε – εκτός του μουσικού μέρους – και στη δημιουργία του ενημερωτικού προγράμματος του σταθμού. Το στούντιο και τα γραφεία του σταθμού ήταν στον οδό Όθωνος. Το 1995 τελικά έκλεισε.

   Αναζητούσε τρόπο για την έκδοση εφημερίδας. Έτσι τελικά εξέδωσε την εβδομαδιαία εφημερίδα “ΣΕΝΤΡΑ”, 32 σελίδων. Το πρώτο φύλλο εκδόθηκε στις 21 Απριλίου 1997. Προχθές Δευτέρα 15 Ιουνίου 2026, έλαβα το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας, με το κείμενο του Γιώργου “Σημείωμα προς τους αναγνώστες μας”. Ήταν το φύλλο 1.922, μετά από 29 χρόνια έκδοσης της “ΣΕΝΤΡΑΣ” !

   Ήθελε όμως να έχει κι ένα ημερήσιο φύλλο εφημερίδας, για καλύτερη προβολή των θεμάτων του τόπου. Για το σκοπό αυτό το 2009 αποφάσισε την έκδοση της εφημερίδας “ΗΜΕΡΑ”, 24 σελίδων, σε μικρό σχήμα. Το φύλλο αυτό άφησε εποχή και τελικά - το έτος  2016 - διέκοψε μετά από 7 χρόνια και την έκδοση 1.578 φύλλων.

   Είχα την καλή τύχη να γνωρίσω το Γιώργο από το 1982 περίπου. Ήταν μέλος της παρέας μας, που πάντα άνοιγε συζητήσεις για κοινωνικές αλλαγές στην Ελλάδα, για πολιτιστικές και περιβαλλοντικές πρωτοβουλίες και δράσεις. Φιλοξενήθηκα στο πατρικό του σπίτι και με χαρά ερχόταν συχνά και στο δικό μου. Τον θεωρούσα αδερφό και προσφερόταν ευχάριστα στη συντροφιά. Ήταν απαιτητικός στη δουλειά του, τόσο από τον εαυτό του όσο και από τους συνεργάτες, αλλά παρέμενε ένας καλόκαρδος, ζεστός, άμεσος άνθρωπος με χιούμορ. Εκτός αυτών είχε μεγάλη αγάπη στην οικογένειά του, στη σύζυγό του Δώρα, στις κόρες του Νίκη και Κωνσταντίνα και στον αδερφό του Χρήστο.

    Η τοπική δημοσιογραφία έχασε μια σπάνια και απαιτητική πένα ή φωνή, αφήνοντας κενό. Όμως ο όγκος του γραπτού έργου του θα παραμείνει δίνοντας μαθήματα σε νεότερους. Από τη θέση αυτή υποκλίνομαι στη φιλία, την αξιοσύνη, το σπάνιο δοτικό χαρακτήρα, με αρχές και αξίες του Γιώργου. Τον ευχαριστώ για τη μεγάλη τιμή της εκτίμησης. Τη διατηρώ ως πολύτιμη παρακαταθήκη.

 Κωνσταντίνος Αθ. Μπαλωμένος