Η ΣΧΟΛΙΚΗ ΜΟΥ ΑΛΙΚΗ Μ’ ΕΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΛΑΜΙΑΣ

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ Κ. ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΟΥ

 

   Στη λιμνάζουσα ακινησία, ησυχία, μούχλα και νέκρα, στη στασιμότητα του Γυμνασίου μας (αρχές 1962), ήρθε να την αναταράξει σαν βόμβα μεγατόνων φαινόμενο αξιολάτρευτο για να μας φέρει γρήγορα την κινητικότητα, τη χαρά, την αισιοδοξία, την τέχνη, την πολιτική και τον πολιτισμό στη σχολική μας ζωή. Και το όνομα του αξιολάτρευτου φαινομένου: ΑΛΙΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ, ΗΘΟΠΟΙΟΣ.

   Πηγαδάκια – πηγαδάκια αγόρια και κορίτσια του Σχολείου μας, κρατώντας φωτογραφίες της ΑΛΙΚΗΣ μας από εφημερίδες, “τύχες” και περιοδικά, ζητωκραυγάζαν κι αποθεώναν το νέο αστέρι του Θεάτρου και του Κινηματογράφου που πρωταγωνιστούσε στα χρόνια της νιότης τους. Και η ένταση, η έκταση και η βαβούρα της αποθέωσης και της αναγνώρισης γινόταν ολοένα και πιο ηχηρή, πιο στεντώρεια – έβλεπες κι άκουγες να ξεσπάει μια φρενίτιδα ενθουσιασμού, μια ψύχωση υστερική, ένας πανζουρλισμός, ένας χαμός και πανικός, ένα ντελίριο πάθους κι ένας δυνατός σεισμός, όταν ακούστηκε ότι η Βουγιουκλάκη σε λίγο καιρό θα έρθει με τον θίασό της στο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας για μια σειρά παραστάσεων.

 

Η Α.Β. μαθήτρια Λίζα Παπασταύρου

(Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο)

   Και τα πηγαδάκια πυκνώναν ολοένα και πιο πολύ, μυρμήγκιαζαν από παιδιά που αναρωτιόνταν και σκεφτόνταν πώς θα πάνε στο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας για να δουν την ΑΛΙΚΗ τους από κοντά και να της εκφράσουν τον θαυμασμό και τη λατρεία τους. Και να και πάλι αβέρτα τα χειροκροτήματα, τα σφυρίγματα, οι αλαλαγμοί, η οχλοβοή. Νταβαντούρι μέγα, χάβρα σχολική.

   Τα αγόρια βλέπαμε τη νέα ηθοποιό ως είδωλο, ίνδαλμα και σύμβολο ερωτισμού που  ηνιοχεί και ωριμάζει την εφηβεία μας. Τα ντουζένια μας ανάβαν και παίρναν φωτιά απ’ τις ορμές μας και την πλησμονή ενέργειας, πανέτοιμα για δράση. Ήταν για μας τ’ αγόρια το χαριτωμένο θηλυκό που έκανε η φύση, κορίτσι φρέσκο, δροσερό, μουτράκι αγγελικό και θελκτικό, τσαχπίνικο, σπιρτόζο που μας την είχε στείλει ο θεός Διόνυσος από τη συνοδεία του. Κορίτσι αιώνιο, χαμογελαστό, σπαθί κορίτσι με μάτια και χείλη ερωτικά, τη ναζιάρικη φωνή της, το αηδονάκι που τη λέει ο ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΦΑΣΟΥΛΗΣ, τη γατούλα μας ΜΠΕ-ΜΠΕ, την Μπριζίτ Μπαρντό της Ελλάδας μας. FIRST στο θέατρο, FIRST στον κινηματογράφο, FIRST στο τραγούδι. Όλα τα αγόρια είχαμε στο παιδικό μας πορτοφόλι για γούρι, για φυλαχτό, για φετίχ, για ακτινοβολία δυνάμεως μια καλλιτεχνική φωτογραφία της. Κόβαμε φλέβες για χάρη της!

Η Α.Β. μαθήτρια Λίζα Παπασταύρου

Και ο καθηγητής Πάνος Φλωράς

(Δημήτρης Παπαμιχαήλ)

   Τα κορίτσια του Σχολείου μας πιο μιμητικά όντα έκαναν αυτοσχεδιασμούς, σκέρτσα και νούμερα σαν την ΑΛΙΚΗ στις ταινίες και κοίτα να δεις λάμπανε κι αυτά σαν το φεγγαράκι. Κοπανιόνταν να αναπαραστήσουν την ΑΛΙΚΗ, όσο μπορούσαν καλύτερα και πιο πειστικά.

   Όλες αυτές οι κοπέλες είχανε ένα “μυστικό” κι απ’ το πρωί ίσαμε το βράδυ τραγουδούσαν τραγούδια της ΑΛΙΚΗΣ. Μια απ’ αυτές τις συμμαθήτριές μου, θυμάμαι ότι παρίστανε τη Βουγιουκλάκη καταπληκτικά, φέρνοντας το μολύβι της στα χείλη της, όπως Εκείνη. Κι έλεγε και τις ατάκες από τα έργα της, έξοχα μιμητικά, χαριτωμένα. Μια άλλη πιο τολμηρή πλησίαζε τον νεοδιόριστο ροδαλό καθηγητή μας και άρχιζε να του την πέφτει με μια φωνή βραχνή, βαθιά ερωτική και τρεμάμενη, να τροχιέται απάνω του στο κεφαλόσκαλο του Σχολείου μας, και να τον ρωτάει: “Κύριε καθηγητά, εσείς κόβετε;” Και ο αιφνιδιασμένος καθηγητής, κατακόκκινος σαν παπαρούνα Μαρτίου – Απριλίου να απωθεί την ερωτιάρα, αναιδή και ατίθαση μαθήτριά του, όπως ο Πάνος Φλωράς τη Λίζα Παπασταύρου στην ταινία και να της λέει: “Πήγαινε παιδί μου, πήγαινε!”

    Κάποιες κοπέλες όταν είδαν σε φωτογραφία την ΑΛΙΚΗ με τον τότε Διάδοχο Κωνσταντίνο, φαντάστηκαν κι αυτές – γιατί όχι – ότι μπορούσαν να παντρευτούν το βασιλόπουλο. Κούνια που τις κούναγε τις καψερές. Εδώ η Βουγιουκλάκη είχε δηλώσει ότι ήταν μια φιλία με άδοξο τέλος. Και τη φωτογραφία που είχε κάνει τόσον πάταγο στο Πανελλήνιο την κρέμασε η ΑΛΙΚΗ πού νομίζετε; Στο μπάνιο της, δίπλα στο καζανάκι. Τον είχε “γράψει” η ΑΛΙΚΗ τον Διάδοχο, ίνα μη τι χείρον είπω!

   Στις σχολικές μας εκδρομές τα κορίτσια δεν σταματούσαν να χορεύουν και να τραγουδάνε τραγούδια της ΑΛΙΚΗΣ. Μια – δυο απ’ αυτές είχαν και πικάπ φορητό και συνεχώς βάζανε το δισκάκι του Μωράκη “Τ’ αγόρι μου”. Το άκουγα από την ΑΛΙΚΗ κι αναστατωνόμουνα, σαν τον Οδυσσέα που άκουγε ή δεν άκουγε τις μαγευτικές Σειρήνες. Είχα πάθει ILLUSION (ψευδαίσθηση) και νόμιζα ότι η ΑΛΙΚΗ το τραγουδούσε για μένα, αφιερωμένο εξαιρετικά. Πώς να μην τρελαθώ με εκείνο το μάγουλο βερίκοκο, ρίκο – ρίκο – ρίκοκο – ρίκο – ρικοκό; Με χάζευε εκείνο το πνιχτό λοξυγγάκι της ΑΛΙΚΗΣ με τα κοκοράκια της να λαλούν το μεγάλο ταλέντο της.

   Ήμουν έφηβος φευγάτος. Φορούσα μακρύ άσπρο παντελόνι (ποπλίνα, παρακαλώ) και μπλουζάκι κοντομάνικο θαλασσομπλέ, αγορασμένο από τον Μποβιάτσο στη Λαμία και με την ΑΛΙΚΗ στο τσεπάκι μου, την Ηγερία μου, να με συντροφεύει και να με εμπνέει, και έλα να με πιάσεις. Η αυτοπεποίθησή μου χτυπούσε νταβάνι. Αλαφρός, αδύνατος, κινητικός και αεράτος, σαν αρχαίος πελταστής, έμπαινα μέσα σε όλα άφοβος και ατρόμητος. Χλωμό παλικαράκι, νέος και νοστιμούλης, έτοιμος ν’ αρμέξει ζωή και να διεκδικήσει τα όνειρά του.

   Η ΑΛΙΚΗ στο Σχολείο μας έκοβε μονέδα. Έγινε και είδος συναλλαγής και εμπορίου. Κάτι μαθητές μεγαλυτέρων τάξεων, μάγκες, ζευζεύκηδες και καρανταήδες, αρχηγίσκοι του μαθητικού μας πληθυσμού, μας πλησίαζαν και μας έλεγαν: “Θες να δεις τη Βουγιουκλάκη γυμνή; Δώσε το διφραγκάκι που έχεις για τυρόπιτα και πάμε πάνω στις βιρβιτσιλιές να βλεφαριάσεις!” Αν έλεγες όχι, την άλλη μέρα θα σε είχαν κράξει, θα σε είχαν ξεφωνήσει στο σχολείο “ντιγκιντάγκα”, και εξαπέλυαν και την απειλή ότι αύριο θα φέρουμε και κόκορα για να μετρήσουμε τον ανδρισμό σου! Ωραία αστεία και παιγνίδια, χαριτωμένες πλάκες και πλακίτσες, το BULLYING στην πιο καλή του ώρα, της εποχής εκείνης. O TEMPORA O MORES!

   Αλλά μπροστά στον εξευτελισμό μας υποχωρούσαμε και δίναμε για την ΑΛΙΚΗ μας όλα τα λεφτά μας. Βλέπαμε τον “πλούτο” των φωτογραφιών και η φαντασία μας οργίαζε. Χαλάλι όλα τα λεφτά μας κι ας μείνουμε στομαχικά και θεονήστικοι. Δεν πειράζει. Κανένα θέμα. Για την ΑΛΙΚΗ μας τα πάντα και δια πάντα. Το μεσημέρι στο σπίτι μας θα φάμε κάνα δυο πιάτα φασολάδα ή κάνα πιάτο τριψάνα τραχανά και θα στανιάρουμε. Θα θυμόμαστε τις ερεθιστικές φωτογραφίες και θα αφήνουμε τη φωτιά της εφηβείας μας να μας διαπερνά.

   Τελικά οι μάγκες και καρανταήδες δεν ήταν και τόσο σκληροί. Πλακατζήδες και απείθαρχοι ήταν και μας κογιονάρανε για να ’κονομάνε το χαρτζιλίκι μας. Ένας απ’ αυτούς με πλησίασε ένα πρωί και μου είπε: “Ρε, συ μικρέ φιλόσοφε, τι σημαίνει αυτό που απαγγέλλουν τα κορίτσια “Ο δ’ έχων μέμηνεν”; Έμεινε κανένας ανεξεταστέος; Κι εκείνο πάλι το φωνακλάδικο του Παπαγιαννόπουλου “μεθήμονα γείνατο μήτηρ” τι είναι; Μέθυσε η Ναυσικά; Κοπάνησε τα ποτηράκια της κι έγινε ντίρλα και στουπί;”

  Του εξήγησα σταράτα και απλά. “Όποιος καταλαμβάνεται από τον Έρωτα, γίνεται τρελός. Όσο για την Ναυσικά, απ’ όσα ξέρω δεν πίνει. Στον ύπνο της έρχεται η Αθηνά και την ελέγχει γιατί είναι τόσο νωθρή, ακαμάτρα, αδιάφορη κι έχει αφήσει τα λαμπρά της ρούχα άπλυτα, αφρόντιστα, ενώ ο γάμος της πλησιάζει. Πρέπει να πάει το πρωί στο ποτάμι να τα πλύνει, για να συναντήσει τον καρτερικό Οδυσσέα και να μεσολαβήσει στον βασιλιά πατέρα της Αλκίνοο για την επιστροφή του στην Ιθάκη”.

Φωτογραφία της Α.Β. δώρο στο μαθητή Δημ. Καραθεοδώρου 

από τον αρχηγίσκο του Γυμνασίου

   Ο καρανταής με άκουγε αποσβολωμένος και κατάπληκτος. “Μικρέ φιλόσοφε, μου ψέλλισε, σ’ ευχαριστώ. Τo ’χεις το λιλί! Σου εύχομαι μια μέρα να γυρίσεις Καθηγητής σ’ αυτό το Σχολείο και να διδάξεις, χωρίς να βασανίζεις τους μαθητές σου. Και για το πολύ φιλότιμό σου, να πάρε και μια φωτογραφία, ωραία της ΑΛΙΚΗΣ, δώρο από μένα για να με θυμάσαι!”

   Φιλικά, συγκινητικά λόγια, αδελφικά, ανθρωπινά. Κρατάω ακόμα αυτή τη φωτογραφία – δώρο και χαίρομαι που η ευχή του για την πρώτη μου τότε “διδασκαλία” μου, αλλά και για την μετέπειτα διαδρομή χιλιομέτρων μου στο Γυμνάσιο Στυλίδας, έγινε πραγματικότητα. Ήρθα, είδα και εδίδαξα.

   Κοντεύαμε να αποφοιτήσουμε πια απ’ το Γυμνάσιο (σωτήριον έτος 1964) και μια μέρα περνώντας απ’ το παντοπωλείο του Αθανασίου Κρέτση, κοντά στον Άγιο Νικόλαο, αφού ψώνισα κάτι μικροπράγματα για το σπίτι, είδα στον τοίχο του μαγαζιού κρεμασμένη μια αφίσα της Βουγιουκλάκη με τον Παπαμιχαήλ, στον Μύλο της Αντίπαρου, από την ταινία “Μανταλένα”. Με χτύπησε η ομορφιά της μέσα μου και ήθελα να γίνει δική μου. Ρώτησα τον κυρ Θανάση αν την πουλάει και πόσο. Μου είπε ότι αυτή η αφίσα είναι στις “τύχες” κι όποιος είναι τυχερός, ας την κερδίσει. Αγόρασα αμέσως μια “τύχη”, ένα μικρό φακελάκι με περιεχόμενό του μια τσίχλα, μια φωτογραφία ηθοποιού κι ένα χαρτάκι που έλεγε αν κερδίζεις κάτι ή όχι. Δεν πρόλαβα να πάω πενήντα μέτρα από το κατάστημα, κοντά στον Πασπαρδάνη, κι ανοίγω την “τύχη” και τι βλέπω; Η μεγάλη τύχη να μου χαμογελά: Κέρδιζα την αφίσα! Γυρίζω πίσω στο παντοπωλείο, δίνω τα αποδεικτικά στοιχεία στον κυρ Θανάση και πάω στο σπίτι μου καταχαρούμενος με την αφίσα και την κρεμάω στο φτωχικό δωμάτιό μου.

Η Α.Β. ως μαθήτρια

(Χτυποκάρδια στο θρανίο)

    Η αφίσα έγινε η άγια προστασία μου, το κόλλημά μου, το ναρκωτικό μου, το αντίδοτο φάρμακό μου στο άγχος και στην αγωνία μου, αν θα εισαχθώ στη Φιλοσοφική Σχολή ή όχι, και τότε τι κάνω; Αυτή η αφίσα ήταν η καλή μου τύχη. Κι ώσπου να πάρω το Απολυτήριο, κάθε πρωί που έφευγα για το Σχολείο, χάϊδευα τα μαλλιά της Μανταλένας κι ένιωθα δυνατός και ασφαλής ότι η καλή Νεράιδα μου ΑΛΙΚΗ με φροντίζει, με προσέχει και με στηρίζει.

   Πέρασαν σχεδόν δυο χρόνια από τότε. Γυρίζοντας ένα καλοκαίρι στο σπίτι μου, φοιτητής πια στην αγαπημένη Φιλοσοφική Σχολή Ιωαννίνων, πάω κατευθείαν να χαιρετήσω τη φίλη μου τη Μανταλένα. Και τι βλέπω; Ασβεστωμένη η αφίσα, άχρηστη, αγνώριστη, κατεστραμμένη για πάντα. Σφίγγω τα χείλη και τα μάτια για να μην κλάψω. Ρωτάω τη μάνα μου, που τη Βουγιουκλάκη την έλεγε Βουιδουκλάκη, ως αγράμματη που ήταν, και μου λέει: “Ο πατέρας σου ασβέστωσε το σπίτι και του έφυγε ο ασβέστης και στη φωτογραφία”. Η Μανταλένα που στον Μύλο είχε γίνει Αλευρένια, τώρα έγινε και Ασβεστένια.

Δίσκος 45 στροφών με 2 τραγούδια

Έχω ένα μυστικό / Το γκρίζο γατί

   Τόση ήταν η πίκρα μου και ο θυμός μου που μεγάλωσε το πείσμα μου, και μα την ΑΛΙΚΗ ΜΑΝΤΑΛΕΝΑ, ορκίστηκα να αγοράζω και να συλλέγω ό,τι μιλάει για Βουγιουκλάκη. Έχω μια στοιχειώδη συλλογή και καμαρώνω για το απόκτημά μου. Άλλος με τη βάρκα μου…

   Στις Πτυχιακές Εξετάσεις της Σχολής μας ο πολύς Γ.Π. Σαββίδης ποιο ποίημα μας έδωσε να αναλύσουμε; Τον “Πραματευτή” του Ιωάννη Γρυπάρη. Αυτό   το ποίημα που απήγγειλε η Βουγιουκλάκη, όταν έδινε Εξετάσεις για την Δραματική Σχολή του Εθνικού. Ανέλυα, θυμάμαι, τότε το ποίημα και ένιωθα την ΑΛΙΚΗ ως καλή Νεράιδα να μου παραστέκεται και να με κατευθύνει στο γράψιμό μου. Αλλά πού εγώ! Ο νους μου στην ΑΛΙΚΗ, όχι στον ΠΡΑΜΑΤΕΥΤΗ. Κι έτσι η ΑΛΙΚΗ σαν Εξωτέρα Παγανή / Παγάνα του Θεάτρου / χτυπάει τον νιο τον φοιτητή / και παίρνει τα συλλοϊκά του.

   Και σαν ήρθα και Καθηγητής πια στο Γυμνάσιό μας, όπως μου είχε ευχηθεί εκείνο το καλόπαιδο – ο «φωτοματάκιας»,  και δίδαξα στα παιδιά της Γ’ τάξης ένα Νανούρισμα, στο τέλος της ανάλυσης τους έβαλα ν’ ακούσουν τη Βουγιουκλάκη να τραγουδάει το γνωστό Νανούρισμα του Λευτέρη Παπαδόπουλου και Μάνου Λοΐζου. Μεγάλη η χαρά και η ικανοποίηση στα μάτια των παιδιών. Η Βουγιουκλάκη βοηθούσε να δούμε το Νανούρισμα να λειτουργεί και ως ακρόαμα. Και η διδασκαλική μου ευχαρίστηση και συγκίνηση με έκανε στο χαρτί που τους έδωσα με τα βασικά σημεία της ανάλυσης, να τολμήσω να παραφράσω το παραπάνω Νανούρισμα και να τους το αφιερώσω: Θ’ αναλύσω / με τη φωνούλα της καρδιάς μου / στίχους, ποιήματα σωρό. / Να ’σαι ο πρώτος / η πρώτη της χρονιάς μου / Αγόρι μου, Κορίτσι μου να σε χαρώ.

Διαφημιστικό από την

παράσταση στη Λαμία (1962)

   Ωραίες σχολικές στιγμές. Μου τις θυμίζουν καμιά φορά κάποιοι μαθητές μου κι εγώ αφού τους ευχαριστήσω, τους λέω χαριτολογώντας ότι όταν πεθάνω να λέτε: “Αυτός δεν έκανε μαθήματα, έδινε παραστάσεις”.

   Πάμε πάλι από την αρχή! Το 1961-62 η ΑΛΙΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ με τον θίασό της έκανε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με καλό ρεπερτόριο. Στις 12-18 Μαρτίου 1962 ο θίασός της ήρθε στο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας για μια σειρά παραστάσεων. Κάποιες στυλιδιώτισσες αρχόντισσες ναύλωσαν ταξί και πήγαν να δουν το αξιολάτρευτο φαινόμενο. Μια απ’ αυτές ήταν και η κυρα-Σοφία Ψύλλου. Η κυρα-Σοφία την άλλη μέρα μετά την παράσταση (Ο Πειρασμός του Γρηγορίου Ξενοπούλου) σαν καλή Γιαγιά άρχισε να αφηγείται και να μας λέει για το ωραίο θεατρικό παραμύθι: “Τι να σας πω παιδιά; Σταχτοπούτα και μεγάλη πρωταγωνίστρια η ΑΛΙΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ. Αλώνιζε στη σκηνή κι έλαμπε σαν τον Ήλιο. Έχει τη σφραγίδα της δωρεάς. Ξελόγιαζε κάθε αρσενικό επί σκηνής και μας καθήλωνε το κουκλίστικο προσωπάκι της. Αυτό το νέο αστέρι χτίζει καριέρα και να μου το θυμηθείτε μια μέρα θα μεσουρανήσει στο καλλιτεχνικό στερέωμα και στο θεατρικό σανίδι… Είναι η προεξάρχουσα μυθική θεά μας, το καλό μας ξωτικό, το ΑΛΙΚΑΚΙ μας που μας  στοίχειωσε”.

Η Α. Β. στο εξώφυλλο του προγράμματος

   Άκουγα την κυρα – Σοφία να λέει και να ξαναλέει και μέσα μου μια φωνή ανέβαινε: “Αχ να ’μουνα κι εγώ εκεί!” Και επειδή ρωτούσα και ξαναρωτούσα τη Γιαγιά Σοφία αν έχει να μας πει κι άλλα από το μαγικό παραμύθι, η κυρα-Σοφία που μ’ αγαπούσε σαν παιδί της μου έβαλε κάτι στο χέρι μου. Ήταν το πρόγραμμα της παράστασης (1962)!

    Απ’ αυτό το πρόγραμμα δίνω μερικές σελίδες, αγαπητοί αναγνώστες, στη δημοσιότητα για να τις χαρείτε κι εσείς, να τρέξει η φαντασία σας και ν’ αγαπήσετε το Θέατρο πιο πολύ. Να έχετε κι εσείς μια οπτική και απτική μνήμη. Να φανταστείτε και να μαγευτείτε απ’ την παραμυθένια παράσταση της Βουγιουκλάκη στη Λαμία.

 

   ΑΛΙΚΗ, μου λείπεις πολύ, πάρα πολύ. Σε θυμάμαι να δηλώνεις στην τηλεόραση πως αν το κακό προχωρήσει και στο πάγκρεας, τότε έχετε γεια βρυσούλες … Κι έφυγες για την κρουσταλλένια βρύση. Αβάσταχτη η πίκρα μου και να σε μετράω 30 χρόνια μες στη γης, Ήλιε της αυγούλας μου ζωής. Σε περιμένω να ξαναγυρίσεις, ωραία μου κυρία. Πώς να σε πω ρόδο ή κρίνο και μυροπασχαλιά μου; Μέρες και νύχτες καρτερώ / μη των ωρών οι γύροι / σε φέρουν μπρος στα μάτια μου / να κάνω πανηγύρι / τραγούδια δικά σου να σου πω.

Διαπορώ ο βαριόμοιρος μη δεν σ’ είδα ποτέ μου

ένα κερί καβαφικό εκράτουν κι έσβησέ μου.

Το ξανανάβω ζωηρό της μνήμης σου καντήλι

να βλέπεις πόσο σ’ αγαπούν οι φίλοι κάθε δείλι…

 

---------------------------

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

 

Από το Πρόγραμμα της  παράστασης στ Δημοτικό Θέατρο Λαμίας(1962) :

1.    Μικρό βιογραφικό της Αλίκης Βουγιουκλάκη

2.    Η ΑΛΙΚΗ, του ιστορικού Γιάννη Σιδέρη (απόσπασμα)

3.    Ο  Γρηγ. Ξενόπουλος, γράφει για το έργο του “ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ” (απόσπασμα)

4.    Πρόγραμμα της κωμωδίας “ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ”, του Γρ. Ξενοπούλου (ρόλοι)

Από το πρόγραμμα της παράστασης στο Δημοτικό Θέατρο Λαμίας (1962)

 

Αλίκη, του Γιάννη Σιδέρη (Απόσπασμα)

 

Ο ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΣ γράφει για το έργο του ‘’Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ’’. (Απόσπασμα)

Διανομή ρόλων στους ηθοποιούς για την κωμωδία ‘’Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ’’ του ΓΡ. ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΥ.