Ταβέρνες και κουτούκια της Λαμίας με μουσικές παρέες

 Νοσταλγική αναδρομή

 

Πρόλογος

   Η μουσική ήταν πάντα απαραίτητη στις κοινωνικές συγκεντρώσεις των ανθρώπων και δεν νοείται πανηγύρι χωρίς τραγούδι και μουσικά όργανα. Η έκφραση των συναισθημάτων κάποιου σε άλλο άτομο μπορεί να γίνεται είτε μόνο με το λόγο (απλό ή ποιητικό), είτε με τραγούδι. Αυτή τη σύνθεση πέτυχαν με τις καντάδες οι Βενετσιάνοι, που διαδόθηκε στα Επτάνησα και μετά στην υπόλοιπη Ελλάδα. Οι κανταδόροι, πρώτα στους δρόμους κάτω από μπαλκόνια για κάποια κοπέλα και αργότερα σε κάποια μαγαζιά, όταν η παρέα το ζητούσε, εκδήλωναν το φωνητικό τους χάρισμα στην κοινή ευχαρίστηση.

   Στην παρούσα εργασία θα αποδοθούν (α) οι χώροι της Λαμίας, από τα παλιότερα χρόνια, όπου “έβρισκαν στέγη” τέτοιες ομάδες χαρισματικών ατόμων (οι κανταδόροι ) και (β) όσα ονόματα αυτών έγινε δυνατό να καταγραφούν.

   Οφείλω να συγχαρώ το καλό φίλο Μπάμπη Μώκο[1], που συνέλεξε αρκετά στοιχεία για το θέμα αυτό.

             Κωνσταντίνος Αθαν. Μπαλωμένος, φυσικός

 

στον ασυμβίβαστο δημοσιογράφο και πολίτη Γιώργο Ν. Παλαμιώτη (εις μνήμην)

 

   Το τηλεφώνημα από τον αδελφό του Χρήστο χθες το πρωί, δεν ήταν εύκολο να γίνει πιστευτό. Τη νύχτα, ο Γιώργος άφησε την πένα του στο γραφείο οριστικά. Ήξερα την περιπέτεια της υγείας του, που άρχισε το Δεκέμβρη 2024. Μετά την επέμβαση το Νοέμβριο 2025, ακολούθησαν αρκετές χημειοθεραπείες. Σε όλο αυτό το διάστημα παρέμενε μάχιμος, με αδιάλειπτη την έκδοση του εβδομαδιαίου φύλλου της ΣΕΝΤΡΑΣ, αλλά και των ρεπορτάζ σε ΑΠΕ. Περίμενα το αποτέλεσμα της βιοψίας και ήθελα να μάθω, αλλά η εξέλιξη ήταν πιο γρήγορη, που έφερε το μοιραίο. Διατηρώντας το ιδιαίτερο χρώμα στο λόγο του, ο Γιώργος έκανε πικρό χιούμορ και στο τελευταίο του κείμενο, λέγοντας :

 “Αγαπητοί φίλοι, άφησα αρκετές ώρες για να το γράψω συνειδητά. Ευχαριστώ όλους που βοήθησαν σε αυτή τη μάχη αλλά και στη ζωή. Πήγαμε να φάμε τον καρκίνο και μας έφαγε. Δώσαμε μια μάχη, επιλέξαμε το καλύτερο, οδηγηθήκαμε σ’ αυτό που δεν θέλαμε. Δίνουμε και τώρα μια διαφορετική μάχη. Δόξα τω Θεώ επιχειρούμε ακόμα”.

    Ο Γιώργος γεννήθηκε στις Μεξιάτες το 1957. Γονείς του ήταν ο Νικόλαος και η Χρυσούλα. Ο συνονόματος παππούς του πήγε μετανάστης στην Αμερική και μετά ήταν αγρότης. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές στο Γυμνάσιο, σπούδασε γεωπόνος. Η οικογένεια διέθετε αγροτική γη, αλλά ο κοινωνικός και ερευνητικός του χαρακτήρας τον έστρεψε στη δημοσιογραφία. Η περίοδος της μεταπολίτευσης και κυρίως η δεκαετία του ’80, με αιτήματα για κοινωνικές αλλαγές τον γοήτευσε.

το τελευταίο ταξίδι

 Στη μνήμη Φοίβου Ιωσήφ

 Κωνσταντίνος Αθ. Μπαλωμένος

 

   Ως γόνος μιας επιχειρηματικής εμπορικής οικογένειας, με σημαντική θέση στη βιοτεχνία της Λαμίας του Μεσοπολέμου, ο Φοίβος Ιωσήφ ήταν άξιος συνεχιστής της πορείας αυτής. Γεννήθηκε στη Λαμία το 1949. Πατέρας του ήταν ο Σεραφείμ (1905-1972), που συνέχισε την επιχείρηση και στα μεταπολεμικά χρόνια, κυρίως ως εμπορική επιχείρηση. Ο Σεραφείμ ήταν ο πρώτος πρόεδρος (για 2 θητείες) του τότε νεότευκτου Επιμελητηρίου Φθιώτιδας-Ευρυτανίας-Φωκίδας.

   Ο Φοίβος μετά τις εγκύκλιες σπουδές γράφτηκε στη Νομική Σχολή με την προοπτική να γίνει δικηγόρος. Τελικά ασχολήθηκε με το εμπόριο στην οικογενειακή επιχείρηση. Ήταν δημιουργικά ανήσυχη προσωπικότητα και αναζητούσε το βέλτιστο για τον ίδιο και τον τόπο μας. Για την οικογενειακή επιχείρηση, έκανε πολλά ταξίδια στην Καντώνα της Κίνας, για εμπορικούς λόγους. Έφερνε εργαλεία, ανταλλακτικά και μηχανήματα (κυρίως γεωργικά). Στα πολύωρα ταξίδια είχε το χρόνο για διάβασμα, κυρίως αρχαίους συγγραφείς, αλλά και νεότερους. Ιδιαίτερα τον γοήτευε ο πλούτος της ελληνικής γλώσσας.

Μια σατιρική αφίσα για το λάδι της Στυλίδας, με πρωταγωνιστή-διαφημιστή τον Απόστολο Γκλέτσο

 Δημήτρη Κ. Καραθεοδώρου

 

   Ήμουν βραδάκι με φίλους στην πλατεία της πόλης μας, αρχές 2013, και συζητούσαμε για την ιστορία της παλιάς Στυλίδας. Εκείνη την ώρα κατέφθασε φορτσάτη στην πλατεία μας μια κουστωδία Συμβούλων τής τότε δημοτικής αρχής του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΓΚΛΕΤΣΟΥ.

   Γρήγορα αναμίχθηκε στην παρέα μας κι όλοι εμείς οι φίλοι μ’ ένα στόμα, μια φωνή ρωτήσαμε τη συνοδεία των δημοτικών Συμβούλων :

 - “Πώς πάει ο Δήμος μας ; Τι κάνει ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ;”

   Ένας από τους Συμβούλους μάς κοίταξε σοβαρά στα μάτια και είπε :

- “Τι τα θέλετε παιδιά, τι τα γυρεύετε ! Ο Δήμος μας είναι φτωχός με πολλά προβλήματα. Άργασε το τομάρι του Δημάρχου μας απ’ τα προβλήματα και τις απαιτήσεις που τον πνίγουν. Κοπανιέται κάθε μέρα ο Απόστολος να δώσει λύσεις στα αδιέξοδα, αλλά τις παίρνει η θάλασσα στα βάθη της. Ξεθεώθηκε απ’ την κούραση ο Απόστολος σωματικά και ψυχικά και ίσταται τώρα κατηφής και απομεριμνημένος, έπηξε ο άνθρωπος απ’ τη δουλειά και τώρα πώς να σας το πω είναι down ! ” Και λέγοντας τα τελευταία λόγια του ο δημοτικός Σύμβουλος γύρισε προς εμένα και μου ψιθύρισε :

- “Ρε, συ Δημήτρη, δεν γράφεις κάτι σατιρικό για να ξαναγυρίσει το χαμόγελο και η ενέργεια στο πρόσωπο του Δημάρχου μας !”

Το ελληνικό Εκστρατευτικό Σώμα (ΕΚ.Σ.Ε.) στον πόλεμο της Κορέας

 Χρόνια ψυχρού πολέμου

Πρόλογος

   Η Κορέα ως πολιτική ύπαρξη(κράτος) ήταν ενιαία από πολύ παλιά. Από αποικία της Ιαπωνίας, το 1945 με την ήττα της και την παράδοση σε Αμερικανούς και Σοβιετικούς εδραιώθηκε η διχοτόμησή της. Η ψυχροπολεμική αντιπαλότητα αυτών στα μεταπολεμικά χρόνια, εκτονώθηκε στην κορεατική χερσόνησο με τον πόλεμο κατά την περίοδο 1950-53, όπου συμμετείχαν και ελληνικές δυνάμεις.

   Στην παρούσα εργασία γίνεται παρουσίαση του κορεατικού ζητήματος, του πολέμου και των μεταπολεμικών προσπαθειών για ειρήνη και ενοποίηση των δύο κρατών της Κορέας. Δίνονται και τα διαθέσιμα στοιχεία από τη συμβολή του ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος.

   Η προσπάθεια αποδίδεται με όσο γίνεται σύντομο, αλλά και περιεκτικό τρόπο.

Κωνσταντίνος Αθαν. Μπαλωμένος, φυσικός

 ---------

 

Ο δημογέροντας Γερογιαννάκης Αμπλιανίτης

 Θρυλικά πρόσωπα της Άμπλιανης Ευρυτανίας

 

Πρόλογος

   Είναι γνωστό ότι οι κοινότητες (ως άτυπη μορφή οργάνωσης) προϋπήρξαν της δημιουργίας των κρατών. Στις τελευταίες δεκαετίες της Τουρκοκρατίας μέχρι τη δημιουργία του ελεύθερου νεοελληνικού κράτους (στα πρώτα χρόνια του Όθωνα), ένα πρόσωπο επηρέασε ευεργετικά την Άμπλιανη Ευρυτανίας. Ήταν ο Γερογιαννάκης Αμπλιανίτης, όπως έμεινε γνωστός, από έλλειψη περισσότερων στοιχείων. Παρά ταύτα, θα αποπειραθεί μια αναφορά στην άγνωστη αυτή προσωπικότητα, για ιστορική γνώση και απόδοση της οφειλόμενης τιμής για την προσφορά του.

                        Κωνσταντίνος Αθαν. Μπαλωμένος

                                              φυσικός

 

Μισερλής ή Μισιρλής Γεώργιος, με το επώνυμο Ουζερί Λαμίας

του Κωνσταντίνου Αθ. Μπαλωμένου, φυσικού

Γιώργος Μισερλής

   Γεννημένος το 1937, ασχολήθηκε με την εστίαση, όλη του την επαγγελματική ζωή. Άνοιξε στην οδό Σατωβριάνδου 6, το πιο γνωστό ουζερί της Λαμίας. Το επώνυμο είναι ενδεικτικό της καταγωγής (Μισερλής) και είναι πολύ πιθανό η οικογένεια να προήλθε από την Αλεξάνδρεια (ή Μισίρι) της Αιγύπτου. Ο Γιώργος ήταν πολύ καλός ως άνθρωπος και  επιχειρηματίας και εξυπηρετούσε τους θαμώνες του μικρού ουζερί, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη.

   Η γυναίκα του ετοίμαζε τους συνοδευτικούς μεζέδες, οι οποίοι σε κάθε παραγγελία ήταν διαφορετικοί. Το ουζερί Μισερλή έγινε σημείο αναφοράς για τους ανθρώπους της πόλης. Τα μεσημέρια ήταν τόπος συνάντησης για ένα  ουζάκι,  ή  μπύρα (το τσίπουρο ήρθε αργότερα ως συνήθεια). Για τη Λαμία, έγινε και στοιχείο ταυτότητας της πόλης, μαζί με τα άλλα δύο ουζερί Μεργιά και Ζέρβα.

   Μετά από αρκετά χρόνια, το ουζερί (ήταν με ενοίκιο) στην οδό Σατωβριάνδου έκλεισε, αλλά σε σύντομο χρόνο, λειτούργησε σε άλλη θέση, στην περιοχή Γαλανέικων, μετά τον Ι.Ν. του Αγίου Αθανασίου, στην οδό Λαρίσης (κοντά στο οδικό φανάρι του δρόμου). Θυμάμαι θαυμάσιους μεζέδες από μοσχαροκεφαλή, κοιλίτσες γιαχνί, γαρδουμπάκια εξαιρετικά και τόσα άλλα. Με τη συνταξιοδότηση του Γιώργου το Ουζερί και τσιπουράδικο έκλεισε.

   Εκτός από καλός επαγγελματίας, ο Γιώργος ήταν άνθρωπος της προσφοράς και του εθελοντισμού. Βοήθησε "αθόρυβα", πολλούς συνανθρώπους του. Για πολλά χρόνια μέχρι πρόσφατα, υπήρξε πρόεδρος του Β΄ ΚΑΠΗ Λαμίας.

   Πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου 2024, σε ηλικία 87 ετών. Η κηδεία του έγινε στον Κοιμητηριακό Ι.Ν. της Παναγίας Ξηριώτισσας στο Δημοτικό Κοιμητήριο Λαμίας.